Sarah Lyon Migratory Imaginations makalesi ardından "Tüketim ve Medya Üzerine"

Popüler kültürün en önemli üretim araçları olan medya "gerçek" hayatı hammadde olarak kullanır; çeşitli yönlerini yeniden yaratarak, değiştirerek, şekillendirerek yeniden üretir. Modern insanın neredeyse bütün tercihlerini düzenleyen medyanın sonuç itibarıyla yaptığı şey, gerçeğin kurgusallaşmasıdır. Bazı tüketim nesnelerinde kurgusallaştırılan gerçeklik, çoğu zaman güç ilişkilerini ve iktidarı meşrulaştırmaya yarar. Medya ile desteklenen tüketim politikaları hayatımızı yeniden üretir. Toplumda “hakim” tanımlar yaratır ve güç dengelerini meşrulaştırarak bunları devamlı kılar.

Medya, tüketicinin davranışlarını yönetir, insanların hayatlarının nasıl olması gerektiğini anlatır ve insanların farkında olmadan medya tarafından belirlenen davranış kalıplarına uymasına neden olur. Medya tüketim nesnesine, insanların manevi değerlerlerine hitap edecek güçlü anlamlar yükler. Ürünlerin tüketimi iyi ya da faydalı olma esaslarına göre değil, tamamen alınan ürünün belli bir kimlik sağladığı anlayışına göre gerçekleşmektedir. Örneğin bir coca cola içiliyorsa bu gençlik ve özgürlük kimliğini o kişiye vermekte ya da Sarah Lyon’un makalesinde belirttiği gibi shade grown coffee kullanıyorsa o kişiye, doğa dostu,hayvan dostu, duyarlı kişi kimliği verilmektedir ( “Take a look at the label on the pocket.It could tell you whether you are responsible global citizen or party to the exploitation of Third Word producers” Times ---- “Don’t feel guilty, you don’t have to, buy a quality cup of coffee and support all kinds of life systems) . Böylelikle tüketiciler belirli anlamlar yüklenen tüketim nesnesini kullarak kendilerini diğerlerinden ayrıcalıklı hissederler.

Mike Federson’ın deyişiyle “Tüketim kültürü maddi bir fayda olarak değil de, göstergelerin tüketilmesidir. Sıradan mallara giz, sır, egzotiklik, güzellik ilintilendirilir. Bu malların orijinal ve işlevsel kullanımı gözden kaybolur. Medya bunu oluşturan bizim gerçeklik duygmuzu tehdit eden bir imaj aşırılığı üretir. Tüketim kültürü postmodern bir kültürdür. Bu dünya, ilişki ve tecrübelerinde en son modanın peşinde koşan,maceradan hoşlanan, yaşayacağı tek hayatı olduğunun ve bu hayatta zevk almak için gayret edilmesi gerektiğinin bilincinde olan insanların dünyasıdır. Farklılaşma tüketim kültürünün en önemli silahıdır. Her tabaka için belirli tüketim kalıpları oluşmuştur. Zenginler otomobil, müzayede; yüksek kültürel sermayeye sahip olanlar galeri ziyaretlerinden, avangart festivallerden, Bach’dan; düşük seviyede olanlar ise futboldan, patatesten hoşlanır.”

iki okuma: zukin, lyon...

Zukin’in ardından
Zukin, makalesinde kent yaşantısında son 30 yılda yaşanan büyük değişime değinirken bunun en önemli ve dikkat çekici sonuçlarından birisi olarak da artık kentlerin üretim değil "tüketim" merkezleri halini almalarını göstermektedir. Kenti yeniden şekillendiren ekonomik ve politik anlayış da belirgin biçimde bu değişimden etkilenmiştir. Artık kentsel tüketim mekanlarının oluşumu yeni oluşan kent ekonomisinin stratejisi olmuştur. Kültür ise, kentsel tüketimin en önemli parçalarından biri haline gelmiştir. Sonuçta özellikle tarihi kent merkezlerinde, geleneksel kaygılarından uzak, "standartlaşmış" tüketim mekanlarının ve kentsel tüketim öğesi olarak kültürün görsel bir öğe olarak sunulduğu müze, parklar gibi kamusal alanların yaratılması cesaretlendirilmiştir. Fakat kamusal alan yaratılmasında bu kadar hevesli olan kent yöneticileri, aynı zamanda "kamu yararı"nı da gözetmekte midir? Nitekim, bu ekonomik anlayışın, "estetik" kaygılarla kent merkezlerini sadece "görsel tüketim mekanları" gibi görüşü, kamu kurumlarının yapımını da geri plana itmesine neden olmuştur. Okul, kütüphane gibi kamunun temel gereksinimleri olduğu aşikar olan bu mekanların yaratıl(a)maması günümüz kent anlayışı ve yaşantısının belki de en büyük sorunlarından biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Esas olan kamunun yararı/ihtiyacı değil, yeni kent ekonomisini besleyen turistlerin ihtiyacıdır. Bu durumunda kente kimliğini veren tüketilen kültürün birer parçası olan kentli de yaşadığı kentte, artık sadece kamusal mekanlarda tüketilen bir öğeye dönüşmüş olmuyor mudur?

Göçmen kuşlar için mi, tüketmek için mi üretmek?
Post endüstriyel ekonomiyle bir taraftan kapitalist sömürünün organizasyon biçiminde değişme yaşanıyor, diğer taraftan iktidar ve güç dengeleri tarafından geliştirilen stratejiler tüketime yeni anlamlar kazandırıyor. Tüketicinin gerçek gereksinimlerine bağlı olmadan üretilen yeni tüketim nesnelerine yüklenen ve tüketmeyi meşrulaştıran anlamlar/semboller, tüketicinin sürekli farklılaşan taleplerine bir alternatif oluyor. Tüketici tercihleri ise kendisine sunulan alternatifler doğrultusunda ayrışıyor/ farklılaşıyor ve kimlik oluşumunda bir unsur haline geliyor. Ürünlerin sembol değeri, sosyal pozisyon savaşında bireylerin kendilerini ifade etme biçimiyle eşleşiyor. Böylece, tüketici kim olduğuyla ilgili zaten içinde var olan duygularını dışa vurmak için ya lüks tüketim nesnelerine yöneliyor ya da bunun aksine satın aldığı bu nesneler aracılığıyla kimliklerini inşa ediyor. Satın alma ihtiyacın bir sonucu olmaktan öte sembol/gösterge biçimine haline dönüşüyor.

Sarah Lyon.un da aktardığı bunun bir ABD örneği. Shade grown coffee’yi tercih etmek, göçmen kuşların habitatını korumakla ilişkilendiriyor, kahveye yüklenen anlam onu satın almayı meşrulaştırıyor. Lüks tüketim nesnesi olarak piyasaya sürülen bu ürün ayrışan ve farklılaşan tüketici zevklerine bir tercih olarak sunuluyor. Ancak senaryonun bir tarafı ekosistemin sürdürülebilirliği, koruma gibi masum niyetler taşırken, öteki tarafı kapitalizmin süregelen sömürme yaklaşımını küresel boyutta devam ettiriyor, küçük iş gücünü sömürüyor. Bu durumda satın alma stratejisi olarak öne sürülen shade grown coffee, göçmen kuşların habitatını mı korunuyor? Tüketici bu kahveyi alarak göçmen kuşları, doğal kaynakları, biyo-çeşitliliği, toprağı mı koruyor yoksa lüks tüketim mallarına artan talep karşılığında geliştirilen stratejiler temel mantığından vazgeçmeden en güçsüz kesimi –küçük üreticiyi- mi sömürüyor? Öteki taraftan, medya bu süreçte nasıl rol oynuyor, güç ve iktidar ilişkileri arasında nerede konumlanıyor?

for ph.d. :))

http://www.phdcomics.com/comics/archive.php?comicid=1047

sharon zukin, sarah lyon

Zukin

Postmodern dünyada bireyin bir yandan ‘farklı’ olanı arama bir yandan da belli bir toplumsal sınıfa girme (standartlaşma/homojenize olma) endişesi... Mekansal ve kültürel olarak sürekli artan -talep edilen ve arz yaratılan- bir çeşitlilik fakat bu çeşitliliğin homojenleştiği mekanlar, kültür… Post-fordist üretimin mekansallaşma sürecinde; sürekli tüketimi ve yeniden tüketimi (her seferinde bir öncekinden ‘farklı’ olanın tüketimini) destekleyen ve hem çelişen hem birbirini tamamlayan çeşitlenme ve standartlaşma sürecinde metalaşmayan bir çeşitlilik -bitmez tükenmez bir karşıtlık- mümkün mü?/nasıl mümkün olabilir?

Bugün belli bir yere özgü üretim teknikleri ile üretilen (otantik) ve o yerin kültürünün bir uzantısı olan bir ürün bulunabilir mi? O yerin yerlisi fabrikasyon bir ürünü ‘daha iyi/ucuz’ olduğu için talep ederken, turist otantik olanı arıyor. Bu nedenle kültürel çeşitlilik her kültür mekanında, “made in China” yazan her sergiye/müzeye/şehire ‘özgü’ desenlerin/simgelerin basıldığı bardaklar/kalemler/anahtarlıklar gibi standartlaştırılmış ürünlerin pazarlanması ile mi sağlanıyor? Eğer otantik olan yeniden üretilmişse “kültürünüzü sizin için biz daha iyi olarak ürettik”(Jameson, 1997) söylemiyle çeşitliliğin yok olmamasının sağlanıyor olması ne kadar gerçek/yapay?

Lyon

Gölgede büyüyen kahve üretimi sistemin dışında bir üretim gibi gözüken ama aslında sistemin kurallarını farklı bir şekilde uygulayarak sadece ürünü tüketim nesnesi haline getirmekle kalmayıp üretim gücünü de metalaştıran (‘postindustrial imagination of nature’) görünürde ‘organik’, özünde sermaye birikiminin (yeni) bir parçası olan bir süreç değil mi?

Organik, çevre dostu, ekolojik vb. söylemlerle hangi tüketimin daha ‘iyi’ olduğunu vurgulamak özünde çeşitliliği artırarak tüketimi destekleyen bir tavır değil midir, farklı bir yoldan aynı sonuca ulaşmaya neden olmaz mı? Buna karşı günümüz üretim biçimlerini dışlayıp bireysel üretimi öngören bir yaklaşım romantik bir yaklaşım değil midir? Bu noktada neyin nasıl tüketileceğini değil, tüketimin kendisini sorgulamak ve bugünün üretim biçimlerini reddetmemek fakat onları daha insancıl/sağlıklı/vb kullanmaya yönelmek/yöneltmek daha gerçekçi bir tavır olmaz mı?

The commodification and contradictions of shade grown coffee

Kahve kavurucuları 'roasters' ve pazarlamacılar yüksek ücretler alırken organik yollarla üretim yapan küçük kahve üreticisine geri dönen miktarın her yıl biraz daha düşmesi ekonomik bir dengesizlik yaratıyor ve üreticiyi iyi kahve değil iyi para getiren kahve üretmeye zorluyor, uzun bir süreç ve farklı özelliklerde üretim alanları gerektiren yöntem yerine kahvenin olgunlaşma süresini kısaltmak için güneş alan yerlerde yapılan üretim kahve çekirdeklerinin kalitesini düşürüyor. Gerek bu nedenler gerekse küçük üreticinin müşteriye ulaşımı büyük şirketler kadar kolay olmadığı için iyi kahveye ulaşmak gün geçtikçe dahada zorlaşıyor. Buna rağmen tüketicinin ürün talebi ve tüketimi gün geçtikçe artıyor. Acaba ürün kalitesinde görülen düşüşe rağmen talebin düşmemesi aksine daha da artmasının nedeni olarak kahvenin sadece zevk, mutluluk ve benzeri ihtiyaçlar için tüketilen bir ürün olmaktan çıkıp popüler kültürün bir parçası haline gelmesini gösterebilir miyiz ?

DK02. Melez Kamusal Mekan

DK02. Melez Kamusal Mekan
6 Nisan 2010 Salı, 19:00-21:00
Garanti Galeri - Platform Garanti
İstiklal Caddesi 115, Beyoğlu İstanbul
http://platformgarantienglish.blogspot.com/2010/03/dk02-melez-kamusal-mekan-hybrid-public.html
 
Katılımcılar:

Can Altay
Akın İdil (Valensas Teknoloji Hizmetleri)
Mücteba Kılıç (Genç Siviller)

Kamusal mekan bugün iki biçimde melezleşiyor: 1) ortam aynı anda hem fiziksel hem sanal deneyimlenebiliyor, 2) idaresi aynı anda kamusal, özel, ve sosyal olabiliyor. Mobil internet uygulamalarının yaygınlaşmasıyla ve iletişim teknolojilerinin kent altyapısına karışmasıyla kent dokusu üstünde ikinci bir sanal / enformatik doku oluşuyor. "Aydınlanmanın" kamusal mekan anlayışı olan geniş meydanlardan ya da post-modern kamusal mekanı ideleyen özelleşmeden, alışveriş merkezi örneğinden ötesi var. Melez kamusal mekanlar bizi ne tür yeni gerçekliklerle karşı karşıya bırakıyor, nasıl tepkiler veriyoruz? Hiper-yerel durumların yarattığı yeni ortak değerler ("commons") bireysel ve sosyal yaratıcılığı nasıl etkiliyor
Düğümküme Toplantıları, odağında sanat, çevresinde sivil toplum ve teknoloji olan yeni bir tartışma dizisidir. Güncel sanat ile hayatımıza yeni gerçeklikler getiren güncel teknolojileri ve ilgili sivil toplum konularını karşı karşıya getirmeyi amaçlar. http://dugumkume.org/dk02

Toplantılardan ilki olan
DK01. Dağıtık İş / Distributed Work 2 Mart tarihinde Brüksel Z33 Sanat Merkezi'nden Karen Verschooren, Helsinki Yurttaşlar Derneği'nden Emel Kurma ve Pilli Network eş-kurucusu Hasan Yalçınkaya'nin katılımıyla gerçekleştirildi.

2 Mart toplantısı "http://dugumkume.org/dk01-video"da izlenebilir.
Düğümküme Toplantıları boyunca bir tartışmalı-oylama sistemi kullanılıyor. Daha fazla bilgi almak ve kullanmak için kayıt olunabilir: http://kopublik.com/entities/5

Yolları Çatallanan Bahçe

Sergide; "taşınmış evler"e, "mezarlar"a, berlin merkezindeki "terk edilmiş alan"lara dair fotoğraflar ve kısa anlatımlar var...

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazarYazisi&ArticleID=988721&Yazar=AHU%20ANTMEN&Date=31.03.2010&CategoryID=113#

http://publicsphere.ssrc.org/

Novruz Kültürü - IRAN

Metinlere sorulan sorular, başlılşaron

Habermas
Habermas mimari dilde mevcut olan farklılaşmanın yetersiz olduğundan bahsediyor. Eğer ileri sürdüğü gibi, binaları kaplayan şirket logoları ve neon ışıklar bu yetersizliğin bir sonucuysa, acaba (kendinden kaçmak için tarihten ödünç alınan kimliklerle eşzamanlı çoklu kimlik kazanan) yeni tarihselcilik yaklaşımı da bu durumun ayrı bir bir sonuç mudur?


Jameson
Örnek verdiği üç kitapla ilgili, tarihi yorumlamaları, bunu açıkça söylemsel olarak yapmaları ve kendi başarısızlıklarından bahsetmeleri postmodern çağın ideolojisiz dünyasına bir tepki olabilir mi?


Mcleod
"Architecture's value no longer lay in its redemptive social power, its transformation of productive processes, but rather in its communicative power as a cultural object."
Muhafazakar kesimin azımsanmayacak bir kısmı (galiba her toplumda) kendini muhafazakar olarak görmüyor, denilebilir.
Bu iki cümle arasında bir ilişki var mı?

habermas, harvey, baudrillard...

Postmodern kentte, belirli olumlu özellikleri taşıyan bir mahal imajının yaratılması, seyirlik gösteri ve teatralliğin örgütlenmesi, üslupların, tarihsel alıntılamanın, süslemenin ve yüzeylerin çeşitlendirilmesinin eklektik bir karışımı aracılığıyla gerçekleştirilir.(Harvey, Postmodernliğin Durumu) Mimariyi bir iletişim biçimi ve kenti bir söylem olarak ele alan Harvey’den yola çıkarak bugünün İstanbulu nasıl bir söylem üretir? Mimari üslupları postmodern olmayan mimarlar, postmodern bir kentin yaratımına farkında olarak/olmayarak katkıda bulunabilir mi?

Baudrillard’a göre geleneksel siyaset, sınıf savaşımı, toplumsallık, toplumsal değişim kuramları, bireylerin ya da sınıfların ve kitlelerin toplumsal eylemde bulunmaya yeterli oldukları varsayımı artık eskimiş kavramlardır….günümüz dünyası yalnız gösteriyle ilgilenir…böylece postmodern toplum, tüm sınırların, alanların, yüksek ve aşağı kültür, görünüş ve gerçeklik arasındaki ayrımların ve geleneksel felsefe ile toplumsal teorinin barındırdıkları tüm çift değişkenli karşıtların içe dönük çöküşlerinin mevzii olmaktadır. Bu yeni toplumun bireyi olarak kentli, kentinin gerçek-görünüş arasındaki konumunun ayırdına nasıl varır?

E-devlet, şeffaf devlet, ak masa kara masa bilgi hattı gibi oluşumların çokça anıldığı, bilginin artık kamusal alanda daha özgür dolaşacağı ifadeleri modern dünyanın bilgiyi elde eden iktidarını kurar devrinin sonuna ve başka bir döneme geçişe mi yoksa her şeyin kayıt altında tutulduğu, bilginin artık tamamen devletin kontrolüne geçtiği bir döneme mi işaret eder? Habermas’ın sözünü ettiği kamusal alan -formel devlet aygıtının dışında duran, yurttaşlara ait toplanma, eleştirel kamusal tartışma ve eylem alanı- her iki durumda da kendini gerçekleştirebilir mi? Buna bağlı olarak hedeflenmiş derinliksizliklerin kentinde(Jameson) yeni kamusal alanın kentteki mekansallaşması nasıl değişir?

soja, habermas, jameson üzerinden bölünerek çoğalan sorular

Habermas'ın metnine daynarak;
Metropolis kavramının eleştirildiği, kentlerin kurtarılmaya, bölünmeye, düzenlenmeye, temizlenmeye çalışıldığı bir yüzyılın ardından, kent kavramı hala yerini bulmamış mıdır? Daha ne kadar "düzenleme" denemeleri yapılmalıdır? (Kimin düzeni? Neyin düzeni?)
Bizim şehir kavramımız "bir yaşam biçimi"ne bağlıysa, yaşam biçimlerinin sürekli değişim içinde olması, daha da önemlisi, değişim hızının teknolojik gelişmelerle birlikte fazlasıyla artması kentlerin bu yeni yaşam biçimlerine yetişmesini zorlaştırmış mıdır?
Bunun düzensiz(?) kentleşmedeki rolü nedir?
Bu değişme hızı artışının yanı sıra, kentteki her grubun aynı imkanlara sahip olamaması (dışlanması, dışlaması, vs.) nedeniyle aynı oranda değişim göstermemesi de düzensiz(?) kentleşmede ne kadar rol oynamaktadır?
Jameson'ın metnine dayanarak;
Tafuri'nin "kimse bir 'sınıf mimarisi' bekleyemez, mümkün olan mimariye bir sınıf eleştirisinin getirilmesidir" düşüncesi nasıl şekillenmiştir? Sınıfların mimari yapılaşmasını görememesinin sebebi ne olabilir? (İletişim teknolojilerinin azlığı mı, bunları görüş alanının dışında bırakan bir yaşam alanına sahip olması mı, yoksa bunları kabul etmek istememesi, kendine görmek istediği gibi bir dünya yaratmış olması mı?)
Postmetropolis'e dayanarak;
Metin boyunca üzerinde ısrarla durulan eşitsizlik, kutuplaşma, statü, katmanlaşma, heterojenleşme, çeşitlilik gibi kavramların hepsi "AYRI OLMA" durumunun aslında nasıl da her yerde olduğunu gösteriyor. Birey de artık kentte ve sosyal çevresinde ayrışmayı normal karşılayabiliyor. Ancak, durum böyleyken, bireyin hata yaptığında "ben de insanım" diyerek ortak noktaya atıfta bulunması, kendi gelir/meslek grubuna ait konut bölgelerini tercih ederek benzerleri ile yaşamaya çalışması, reklamlarda görülen yaşam/insan biçiminin gittikçe daha da benzer fiziksel özellikler kazanması, özetle "ayrı" olmak değil "bir" ya da "benzer" olmaya yönelik eylem ve imgeler bunun tersini mi ima ediyor? Aslında ayrılırken birleşmek, giderken dönmek mi istiyoruz? Ya da bu sadece bireyin tek başınalığa geçiş dönemi için ürettiği bir alışma taktiği mi?

3 okumanın kafa karışıklığı

Jameson

Harvey’in zaman mekan sıkışması sadece mekanın deneyimlenmesi noktasında mı sorunsallaşıyor, yoksa aynı zamanda teknolojinin gelişmesine ayak uyduran üretim biçimlerinin üretim sürecinin kısalmasına yol açması ile kentsel mekan üretimi ile kültürel üretim arasında yaşanan kopukluğun nedenlerinden biri mi? Bugünün artarak hızlanan üretim sürecinde kentsel/toplumsal paylaşım mekanlarının üretimi zamana yayılan bir üretim sürecine nasıl dahil olabilir?

Günümüzde geç/çok uluslu kapitalist sistemin desteklediği üretimin dışında herhangi bir kentsel/kültürel üretim nasıl mümkün olabilir? Kapitalizm, kendisine karşı olan her tür üretimi dışlamak yerine onu tersine çevirip, kendi sisteminin bir parçası haline getirebilme karakterine sahip bir ekonomik sistemi mi benimsiyor? Eğer öyleyse, kapitalizmin egemen ekonomik sistem olduğu bir dünyada mimari üretim nasıl/ne kadar kentin her yönden sürdürülebilir toplumsal paylaşım mekanlarını tasarlayabilir?

McLeod

Postmodern anlayışta kültür tarihsel bir yaklaşımla imgesel olarak tekrar tekrar pazarlanan bir meta mı? Dekonstrüktvizm/dekonstrüktvist mimari ürün, kültür üretiminin bir uzantısı mı yoksa onun dışında/ondan kopuk ama kültürün kendisi olmak mı istiyor? Zaha Hadid-Kartal örneği… ne kadar kentin ve kentlinin dinamiklerinden beslenerek ortaya çıkmış bir mimari üretim, yapıyı bozuma uğratırken kentsel ve toplumsal süreçlerden nasıl beslenmiş/besleniyor?

IKI KENTSEL MUHALİF UYKU[suz]da...

uyku[suz] Murat Yalçıntan ve Erbatur Çavuşoğlu'nu "Kentsel Muhalefet" başlıklı sunumları ile 30 Mart 2010, Salı, 18:00'da ağırlıyor.
İTÜ Mimarlık Fakültesi Taşkışla Doktora Odası (Zemin kat, 134 Yanı)
30 Mart 2010 Salı, 18:00
http://uykusuztaskisla.blogspot.com/
Murat Yalçıntan
Radikal Plancı. Küreselleşme ve yerel politikalar başlıklı doktorasunı 2005'te London School of Economics'te tamamlamıştır. 1996'dan beri MSGSÜ'de ders vermektedir. Kentsel sosyal hareketler, mahalle grupları ve kentsel dönüşüm/yenileme konuları üzerine çalışan Solidarity Studio grubu üyesidir. m.c.yalcintan[at]gmail.com


Erbatur Çavuşoğlu
Akademisyen, Aktivist ve Müzisyen. Türkiye'de Kentleşme süreçleri başlıklı doktora çalışmasını 2004'te MSGSÜ'de tamamladı. Planlama, politika ve kentleşme üzerine 1998'de beri MSGSÜ'de ders vermektedir. Kentsel sosyal hareketler, mahalle grupları ve kentsel dönüşüm/yenileme konuları üzerine çalışan Solidarity Studio grubu üyesidir. Zardanadam Rock grubunun solistidir. erbatur[at]erbatur.com

MARINA HÄMMERLE // MODERNITY OF ECOLOGY

İTÜ MİMARLIK FAKÜLTESİ

DİSİPLİNLERARASI KENTSEL TASARIM YÜKSEK LİSANS PROGRAMI
KONFERANS

Architecture in Vorarlberg - a sign of civic pride
MODERNITY OF ECOLOGY
MARINA HÄMMERLE
Vorarlberg Architecture Institute
Tarih: 01 NİSAN 2010, PERŞEMBE
Saat: 17.00
Yer: TAŞKIŞLA, 213
Marina Hämmerle (Mimar) _ Kısa Biyografi

1960 Lustenau, Avusturya doğumlu. 1978-1987 yılları arasında Viyana Uygulamalı Güzel Sanatlar Yüksekokulu (Hochschule für Angewandte Kunst Wien)'nda Uygulamalı Sanat, İç Mimari ve Mimarlık eğitimi aldı. 1987-2005 yılları arasında çeşitli mimarlık ofislerinde proje yürütücülüğü yaptı, Viyana'da, Asturia'da (İspanya) ve Vorarlberg'de kendi mimarlık atölyesini kurdu ve proje gruplarıyla çalıştı. 1999-2005 yılalrı arasında Vorarlberg Merkezi Mimarlar Birliği'nin yürütme kurulu üyeliği, 2002-2005 arasında Başkanlığını yaptı. 2009 yılından beri Viyana'da Başbakanlık Yapı Kültürü Komisyonu Danışma Kurulu üyesidir. 2005 yılından beri Vorarlberg Mimarlık Enstitüsü (VAi_Vorarlberger Architektur Institut)'nün direktörlüğünü yürütmektedir.
"Ansichtsexemplar" is the main topic of Architekturtageprogramm 2010 http://www.architekturtage.at/2010
Vorarlberg Architecture Institute

http://v-a-i.at

Habermas, Jameson, Mcleod Üzerinden Sorular

HABERMAS

Günümüz mimari tarzının etiketlenmesine (modern/postmodern vs) dair nasıl öngörülerde bulunabiliriz?

Modernden postmoderne geçişte bir paradigma kayması mı var?

Kuhn'un bahsettiği kriz-devrim göngüsü ile paralellik kurulabilir mi?

JAMESON

Mekanda politik görüş nasıl temsil edilir?

Günün hakim ideolojisini bulunduğumuz noktadan değerlendirmek mümkün mü yoksa gelecekte, tarihsel bir bakış açısı ile şartlarına bağlı olarak mı değerlendirilebilir?

İdeolojiler, gündelik hayatın gereklilikleri arasında kayıp mı oldu?

MCLEOD

Günümüz mimarının politik rolü ne? Öğrenciler gibi o da mı apolitik?

Mimarlığın sosyal rolü, kapitalist sistem tarafından satın alındı denilebilir mi?

Postmodernizm, tüketim toplumunun ürettiği objelerden biri mi oldu?

'Küçük insan'ın şehirle imtihanı

http://http//derece.blogspot.com/2009/04/asef-bayat-ile-soylesi-kent-modernite.html

Ortadoğu'da kent ve yoksulluk üzerine çalışmaları olan Asef Bayat'la kent, modernite ve yoksulluk üzerine söyleşi..

Baudrillard'ın Beaubourg Metni Üzerinden

Baudrillard Beaubourg(Pompidou Kültür Merkezi) için ‘Kültürel Caydırıcılık Anıtı’ tanımını yapıyor. İnsanların Beaubourg’e giderek ‘kültürün insani bir şey olduğuna dair o eski senaryonun aslında ölmüş bir kültürün yasını tutmak gibi keyifli bir olaya katılmaya davet edildiklerini’söylüyor. İnsanların davete koşa koşa giderek ‘yüzlerce yıldır onları bıktıran bu kültür karşısında salya akıtmak değil, her zaman nefret etmiş oldukları bir kültürün yasını tutma fırsatını kitleler halinde ilk kez ellerine geçirmiş olmalarına’ bağlıyor.

Ve bu bağlamda Kültür Merkezi’nin iç mekanları(müze-Beaubourg’un) ile dış görüntünün(iskelet-Beaubourg’un) arasındaki bir zıtlıktan bahsediyor:

‘Bu görüntüsüyle her türlü geleneksel zihniyet veya anıtsallık yaklaşımını değiştirebilecek güce sahip olan bu bina, içinde yaşadığımız çağın bundan böyle asla süreye bağımlı olmayacağını; sahip olabileceğimiz tek zaman anlayışının, hızlandırılmış bir yinelenme ve yeniden-yinelenme, devre ve transit akışkanlar şeklinde olabileceğini haykırmaktadır... Müze-Beaubourg, bu olguyu gizlemeye çalışırken iskelet-Beaubourg bunu yüzümüze haykırmaktadır. Zaten iskeletin bu kadar güzel ve iç mekanlarında gerçekten bu kadar başarısız olmasının nedeni budur. Kültürel üretim’ ideolojisi denilen şey her türlü kültürün antitezidir; tıpkı görsel ve çok işlevli mekan antitezi olması gibi, zira kültür ‘sır, ayartma, öğreti, gelişmiş bir ritüelle kısıtlı bir simgesel bir değiş tokuş alanıdır. Hiçbir şey bunu değiştiremez. Kitlelerin ve Beaubourg’un hoşuna gitse de gitmese de bu böyledir.’

(Jean Baudrillard, Simülakrlar ve Simülasyon Çeviri: Oğuz Adanır, Doğubatı Y. Ankara 2005, S: 97)


İskelet-Beaubourg


Müze-Beaubourg

Bu bağlamda Türkiye’de ilk üç sırayı paylaşan siyasi partilerin son 4-5 sene içinde kullanıma açtıkları genel merkez binaları hakkında neler söylemek mümkün olabilir? Bu binalara bakarak neleri gizlediğimizi, neleri ortaya koymakta çok cesur davrandığımızı söyleyebiliriz?

AK PARTİ Genel Merkez Binası için: http://www.arkitera.com/h17516-36-milyon-ytl-lik-genel-merkez.html
http://www.arkitera.com/news.php?action=displayNewsItem&ID=17471&month=5&year=2008&month=4&year=2008
CHP Genel Merkez Binası için:
http://www.atabasmimarlik.com/yonetim/chp.html
MHP Genel Merkez Binası için:
http://www.alparchitects.com.tr/proje_detay.asp?id=3

Yaşadığımız ülkenin modernleşme sürecinde(salt cumhuriyet modernleşmesinden değil daha eskileri de kapsayarak) simülakr ve simülasyon tanımları üzerinden neler söylenebilir?

Yine Baudrillard’in Beaubourg üzerine söyledikleri bağlamında düşünüp bugüne bakarak benzer bir Beaubourg simgesi bulmak istesek ilk anda aklımıza gelen simge yapı-yapılar hangileri olur?

soja ışığında...

1. 1960'larda yaşanan kırılmanın günümüz kentlerine etkisi nasıl olmuştur, hala yatayda ilerleyerek o kırılmadaki oluşumları mı ilerletiyoruz acaba sadece?

2. Mekan, toplumun ve baskın sınıfın isteklerinin yansıması olduğuna ve kentin en alt birimi de konut olduğuna göre, bu bağlamda, Türkiye'nin tüm kentlerinde yükselmiş ve halen yükselmekte olan TOKİ uygulamaları nerede durmaktadır? Bu durumda, her yerde karşımıza çıkan bu "dehşet verici" kitleler nasıl yorumlanmalıdır?

3. Harvey'den yola çıkarak, günümüzdeki İstanbul'un gelecekteki sosyal süreci -bir anlamda- nasıl belirlediği düşünülebilir? Kapitalist kentlerin yarattığı adaletsizlik ve haksızlık durumu giderek artmaya mahkum mu? Günümüzde kentsel dönüşüm adı altında gerçekleştirilen projelerin asıl amacı bu değil mi, halka iyi birşeymiş gibi yansıtılan "soylulaştırma"nın ta kendisi bu değil mi?

İki Yönlü Arzu: sanat - aktivizm

Pelin Tan'ın Brian Holmes ile gerçekleştirdiği söyleşi için tıklayınız. Konuşmada ''sanat ve aktivizm arasındaki çizgi, geçişler ve birbirine evrilmeye çalışan bu iki eylemin “arzusu”; günümüz neo-liberalizmin tahakkümü altındaki özgürleşme biçimleri, kaçışlar, sanatın ürettiği artık değerin dağılımı ve otonomluk sıkıntılarını..' tartışmışlar. Brian Holmes, Amerika doğumlu Fransa'da yaşayan biri hakkında ayrıntılı bilgi burada. Son yıllarda 16 Beaver Group isimli toplulukla Continental Drift başlığı altında New York Üzerine yaptığı okumalarla tanınıyor.

Piknik

ideolojik kentleşme

Son yıllarda, “Avrupa Kültür Başkenti İstanbul” yaygarası ile halkımıza kanıksatılan pazarlama politikalarının açılış törenleri, pardon konserleri bugün yapılıyor…

Avrupa Kültür Başkenti denilen şey, her yıl farklı ülke şehirlerine biçilen bir paye, amaç kültürleri korumak, tarihi yaşatmak da değil, sadece pazarlama için vitrine çıkartmak! Ama yıllardır bazı sivil(!) toplum örgütlerini de arkasına alarak koparttıkları yaygarayı görenler sanır ki; İstanbul’da tarihi yerler koruma altına alınmış, farklı kültürler yaşatılıyor. İşte bu noktayı tartıştırmamak için olsa gerek, “beleş” konserlerle, halka; ne için dediklerini bile bilmeksizin “oleyyy, kültür başkenti olduk” dedirttirilmek isteniyor…

Halk bugün sahnelerin ön tarafında olacak, sahnelerde de “sanat(!)çılar”! Ya arka yüzünde ne var?

http://demiryoluhukuku.com/2010/kulturun-yok-edildigi-tarihin-katledildigi-baskent-istanbul-2010/

non place

'..it is catatonic space… so familiar and so frequently used by massively escalating numbers of people as to be virtually anonymous’

Süngüsüz Cami: İdeolojik Camiden Kamusal Camiye

Kamusal bir mekan olarak camilere başka bir gözle bakan bir yazı

UYKU[suz], 30 Mart'ta iki KENT MUHALİFİNİ ağırlıyor...

KENTSEL MUHALEFET
murat cemal yalçıntan / erbatur çavuşoğlu

30.03.2010
18.00
taşkışla- 134

Düğümküme Toplantıları 02:

Düğümküme Toplantıları 02: Melez Kamusal Mekan / Hybrid Public Space


Yer: Garanti Galeri – Platform Garanti

Tarih: 06 Nisan 2010 Salı 19:00

DESIGNboom

http://www.designboom.com/weblog/cat/9/view/9437/ryohei-koike-and-jarod-poenisch-nested-skyscraper.html

İthal sergiler İstanbul'a ne katıyor?

http://www.yenimimar.com/index.php?action=displayQuestion&ID=72#nogo

araç üzerinden kentlileşmeye bakış methodu